w drodze na cmentarz—
iglica starego kościoła
przebija mgłęon the road to cemetery—
the spire of an old church
pierces the mist
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FOG / MIST | MGŁA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FOG / MIST | MGŁA. Pokaż wszystkie posty
20.10.2011
27.01.2011
gdyby nie żaba
opadajaca mgła–
nie usłyszałbym stawu
gdyby nie żaba
2008
falling fog–
I wouldn't hear the pond
but for that froggdyby nie ta mgła
nie usłyszałbym
starego stawu
gdyby
nie ta mgła
2008
I wouldn't hear
an ancient pond
but for this fog15.01.2011
krzywy księżyc | the crooked moon
pod krzywym księżycem —
nic więcej nie jest prawdą
nawet ta mgła
pod krzywym księżycem —
tylko droga we mgle
jest prosta
under the crooked moon—
nothing else is the truth
nor even that mist
under the crooked moon—
only the way in the mist
is straight
6.12.2010
Mieszam kawę i koniec pieśni - the 12th HIA Haiku Contest 2010 (2)
emerges from the mist
the end of the canto
Urszula Wielanowska (Poland)
gondola
wynurza się z mgły
koniec pieśni
Zestawienie gondoli z pieśnią wydawać by się mogło zbyt oczywiste, co więcej, nastroju wynurzającego się z powyższego haiku nie jest w stanie pochłonąć żadna mgła. Wenecja, przejażdżka łodzią - wypisz, wymaluj: autoportet romantyczności.
A jednak trójwers ten nie pozwala siebie zignorować.
To przykład haiku, które domaga się dalszej gry z czytelnikiem. Nie możemy poprzestać na zwykłym "aha". Musimy siegnąć po niewyrażone.
Bez końca można czytać to haiku i nigdy nie dowiemy się, dlaczego nastąpił koniec gondoliery. Ale i bez "końca" nie zaistniałoby to haiku jako wiersz godny takiej nagrody. To właśnie kontrast między 'wynurzaniem się' a 'zakończeniem' powoduje poetyckie napięcie. Buduje mglistą tajemniczość.
Co spowodowało koniec pieśni? Czyżby pieśń zakończyła się właśnie w momencie, gdy gondola wynurzyła się z mgły? A może 'koniec pieśni' jest metaforą powrotu do codzienności? Romantyczna przejażdżka jest jedynie wdzięcznym przerywnikiem?
Czy wszystko to, co spowite mgiełką tajemniczości w chwili ujawnienia się, staje się "końcem pieśni"?
Użycie 'canto' zamiast 'song', a co za tym idzie, uzyskanie podobieństwa do dźwieków w "gondola' i 'end' jest bardzo udanym zabiegiem 'muzycznym'.
Pieśń tego haiku nadal trwa.
A jednak trójwers ten nie pozwala siebie zignorować.
To przykład haiku, które domaga się dalszej gry z czytelnikiem. Nie możemy poprzestać na zwykłym "aha". Musimy siegnąć po niewyrażone.
Bez końca można czytać to haiku i nigdy nie dowiemy się, dlaczego nastąpił koniec gondoliery. Ale i bez "końca" nie zaistniałoby to haiku jako wiersz godny takiej nagrody. To właśnie kontrast między 'wynurzaniem się' a 'zakończeniem' powoduje poetyckie napięcie. Buduje mglistą tajemniczość.
Co spowodowało koniec pieśni? Czyżby pieśń zakończyła się właśnie w momencie, gdy gondola wynurzyła się z mgły? A może 'koniec pieśni' jest metaforą powrotu do codzienności? Romantyczna przejażdżka jest jedynie wdzięcznym przerywnikiem?
Czy wszystko to, co spowite mgiełką tajemniczości w chwili ujawnienia się, staje się "końcem pieśni"?
Użycie 'canto' zamiast 'song', a co za tym idzie, uzyskanie podobieństwa do dźwieków w "gondola' i 'end' jest bardzo udanym zabiegiem 'muzycznym'.
Pieśń tego haiku nadal trwa.
Subskrybuj:
Posty (Atom)